coachfriend-visie

FIETSEN DOOR DE HAGEL

Je zit op de fiets. Onderweg naar iets wat voor jou belangrijk is, naar een plek waar je graag wilt zijn. Je geniet van het heerlijke fietstochtje. Telkens weer word je verrast door de afwisseling van het landschap. Het zonnetje schijnt en het lijkt wel of er om iedere bocht weer iets nieuws te zien is. Soms rijd je even samen met iemand op. Soms fiets je een tijdje alleen.  De hemel was stralend blauw toen je vertrok. Maar zoals dat gaat in Nederland: opeens betrekt de lucht. Het begint hard te waaien en te donderen. En dan fiets je opeens midden in een zware hagelbui! Nee dit is geen verfrissend zomerbuitje! Grote korrels hagel vallen op je handen en in je gezicht. Ze striemen tegen je onbeschermde bovenbenen. Je bent binnen no time helemaal doorweekt. En dat is nog niet eens het ergste, want die stenen doen zeer! Je voelt de korrels striemen op je wangen. Je kunt je ogen bijna niet meer open houden. Bovendien waait het keihard. Je komt nauwelijks meer vooruit...! 

Dus wat doe je? Je denkt: ik zoek een plek om te schuilen. Ik wacht tot het overgaat en dan ga ik weer verder. Je vindt gelukkig een hutje langs de weg en je staat lekker droog. De wind waait om je schuilplek, de hagel ratelt op het dak, maar jij zit veilig binnen. Wie ooit heeft geschuild weet hoe veilig en geborgen je je dan kunt voelen. Maar na een tijdje merk je opeens dat schuilen ook een nadeel heeft: als je schuilt, sta je stil. Je was onderweg naar iets wat voor jou van belang was. En als je schuilt kom je daar niet. Je staat daar maar in dat stomme hutje. Natuurlijk, af en toe even schuilen en uitrusten moet kunnen. Maar wat als de hagel maar blijft vallen?

Of je denkt: niet zeuren, gewoon doorfietsen! Kop naar beneden, voeten op de trappers en gaan! Want jij bent een echte bikkel. Hoe veel pijn die stenen ook doen, hoe nat je ook wordt, jij gaat door. Op karakter! Iedereen die wel eens doortrapte door weer en wind weet hoe goed het kan voelen om je sterker te voelen dan de elementen. Maar al pompend op de pedalen met je kop omlaag bedenk je je opeens iets. Steeds maar doortrappen heeft nadelen. Opeens wordt fietsen een doel op zich: die heerlijke fietstocht is een vermoeiende reis geworden. Na verloop van tijd weet je niet eens meer of je nog op koers ligt. En waar je nu eigenlijk naartoe onderweg bent. En als je niet oppast lig je nog op de keien ook! Zeker, soms is doortrappen met je blik op oneindig best goed. Sommige dingen, daar moet je doorheen. Maar wat als de HAGEL maar blijft vallen? Als je kiest voor doorploeteren dan trap je zonder vreugde. Dan trap je jezelf stuk.

In je leven is het vaak zoals met deze fietstocht. Je bent lekker onderweg en dan begint het opeens in je hoofd te hagelen. HAGEL is in dit verhaal een acroniem voor Herinneringen Associaties Gedachten Emoties Lichamelijke sensaties. Deze HAGEL ervaar je dagelijks. Je hoofd staat nooit stil. Soms is je HAGEL positief. We voelen ons gelukkig, succesvol, tevreden, verliefd of gewild. We genieten van het leven. Ja, soms HAGELt het grote korrels Venz!

Maar dat is niet altijd het geval, helaas. Want soms HAGELt het pijnlijk hard in ons hoofd. En als je dan niet oppast, ga je ongemerkt de pijn van die HAGELstenen vermijden, door ervoor te schuilen of ertegen te vechten.  Stel bijvoorbeeld dat je het niet eens bent met het beleid van de organisatie waar je werkt. Je neemt je voor daar tegen je baas wat van te zeggen. Dat doe je omdat je wil bijdragen, omdat je je betrokken voelt. Maar dan opeens Herinner je je dat je jaren geleden eens iets tegen je vader zei. Heel goed bedoeld was het, maar hij werd heel erg boos. Of je hebt opeens de Associatie met voetbalwedstrijd waarin een speler de rode kaart krijgt vanwege praten tegen de scheidsrechter. Of er komt een Gedachte in je op, zoals: ‘voor jou 100 anderen’. En dan voel je ook opeens Emoties zoals onzekerheid en angst. En allerlei Lichamelijke sensaties: je hart bonkt in je keel en je knieën voelen slap. Dan kun je de neiging voelen om te gaan schuilen. Je hoofd helpt je meteen aan duizend goede redenen: dit is niet het goede moment, je moet eerst dat project nog afmaken, vandaag ben je niet goed genoeg uitgerust. Dus zeg je vandaag maar niets. Je schuilt en draagt niet bij. Je uit je betrokkenheid niet.  Of soms gebeurt er iets anders. Dan gooi je je kop in de wind en duw je al die lastige gevoelens, al die HAGEL weg. Je trekt je niets aan van de pijn van die HAGELstenen. Je loopt het kantoor van je baas binnen en zegt hem eens even goed de waarheid. Na twee minuten sta je trillend weer buiten, je baas verbaasd en geïrriteerd achterlatend. Je hebt wel iets gedaan, maar of het effectief was is een tweede. Het was nauwelijks een zinvol gesprek te noemen. Ook zo draag je niet bij. 

HAGEL staat dus voor vijf soorten innerlijke ervaringen. En dat is wat het zijn: innerlijke ervaringen. Gebeurtenissen in je hoofd en je zintuigen. Niet minder en niet meer. Deze innerlijke ervaringen creëren een reële pijn. Uit allerlei onderzoek blijkt dat de ‘pijn’ die deze ervaringen oproepen, er in jouw brein op dezelfde manier uitziet als echte lichamelijke pijn. In je brein is er geen principieel verschil tussen psychische pijn die voortkomt uit je HAGEL en een mes dat in je lijf wordt gestoken. Maar: het zijn en blijven ‘maar’ innerlijke ervaringen. Er is geen echt mes. Jouw HAGEL is niet dodelijk.

Dat je HAGEL niet dodelijk is, geeft je gelukkig een alternatief voor schuilen of doortrappen. En dat is rustig, in hetzelfde tempo doorfietsen. Niet schuilen en niet verbeten doordenderen, maar rustig doortrappen in de richting van wat voor jou belangrijk is. Met opgeheven hoofd om je heen blijven kijken. Indrukken blijven opdoen van de weg die je volgt. En die HAGEL dan? Ja, die zal je wel voelen. Je handen en je gezicht zullen soms zeer doen. En je wordt waarschijnlijk nat en koud. Moe ook. Maar de opbrengst is groot! Je blijft immers ervaren wat de weg je biedt, je sluit je niet af. En vooral: je blijft je bewegen in de richting van dat wat voor jou belangrijk is. Je staat niet stil!  Als je in de HAGEL rustig doorfietst, maak je een afspraak met je baas. Dan vertel je hem duidelijk wat je ervan vindt, terwijl je hart in je keel bonst. Je gaat een gesprek aan vanuit je betrokkenheid, ook al durf je dat eigenlijk niet. Natuurlijk is er geen garantie dat zo’n gesprek het resultaat oplevert dat je wenst. Maar de kans op resultaat is aanzienlijk groter dan wanneer je niets doet of hem de mantel uitveegt. Dat is de kracht van doorfietsen door de HAGEL! 

Lees verder